Finbox?!?! Eerder 'stop-er-extra-geld-in-box'!

Door Blonde Tux op dinsdag 6 maart 2012 21:50 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 7.822

Vandaag was het zo ver, ik had het licht gezien! Althans dat dacht ik. Na een klein half uurtje zeer ijverig acceptgiro'tjes overtikken ging er een lampje branden. Waarom ga ik niet gewoon over op de FiNbox.

De FiNbox
De FiNbox, voor de lezers die het nog niet kennen, is eigenlijk een digitale brievenbus voor financiŽle post waar bedrijven hun acceptgiro's naar toe kunnen sturen. Dit alles om het de ontvanger een acceptgiro direct kan betalen zonder eerst alle gegevens over te typen. Het voordeel van deze betalingswijze is vooral om de tegenwoordige 222.000.000 papieren acceptgiro’s - die jaarlijks per post worden verzonden - uit te sparen en de betaler geen typefouten meer kan maken bij het invoeren van de gegevens.

Klinkt fantastisch toch?! Dat dacht ik ook. Dus vol overgave heb ik mij aangemeld via mijn 'Internetbankieren-portaal' van mijn bank. Na het lezen van de voorwaarden en de privacy-statement begon ik echter twijfels te krijgen. Men wil kosten in rekening brengen voor deze service. Het gaat mij 20 cent kosten per verzonden notificatie. Een redelijk basale functie lijkt mij toch.

Sorry, maar als ik een acceptgiro krijg, dan loop ik niet echt over van vreugde. Het betekend dat mijn hobby 'Geld Verzamelen' een lichte deuk op loopt. Maar gelukkig hoef ik niet te betalen om er op attent gemaakt te worden.

Ja maar voor niets gaat de zon op.
Ik begin te denken dat de banken echt het spoor bijster zijn. Waarom kosten in kaart gaan brengen voor een oplossing die alleen maar kosten besparend kan zijn. Ik ben bekend binnen een van de deelnemende banken van de FiNbox en weet dat er afdelingen zijn die specifiek problemen met acceptgiro's op moeten lossen. De exacte kosten daarvan liggen vele malen hoger dan een setje servers die een batch mailtjes eruit sturen.

Fouten van het verleden
Je zou denken dat banken toch redelijk rationeel zijn en leren van fouten van het verleden. Zo was er eens een coŲperatieve bank, een bank volgens eigen zeggen die vol zit met goede ideeŽn. Een van die ideen was dat je met je telefoon je bankzaken kon regelen. Het concept 'TeleBankieren' was geboren. Dit was een extra service waarvoor betaald moest worden om geld over te maken. Als ik het goed heriner kostte een transactie geld, saldo checken koste niets extra's naast het gebruik van je mobiele telefoon. Goed, dat was nog de tijd dat een bank nog aanzien had, dus je schikte je er maar naar.

De opkomst van de smartphone zorgde ervoor dat het internet binnen handbereik lag op ieder moment van de dag. De bank in kwestie had dat goed gezien en speelde daarop in met een App. De app kostte eerst geld, want immers, meer geld is altijd beter. Er was genoeg animo, echter de prijs werkte afschrikkend. Daarop werd besloten deze app gratis te maken. Maar ja, het werkte wel op hetzelfde idee als het eerste concept, dus er moest betaald worden voor transacties. Lekker logisch, een gratis app, maar nog wel betalen.... Uiteindelijk werden deze kosten niet meer in rekening gebracht, na klachten mag ik aannemen.

Een ezel stoot zich in het algemeen...
Je zou zeggen dat na het lezen van de bovenstaande casus, de banken toch wel een idee hebben hoe men met dergelijke verborgen kosten om moeten gaan. Maar helaas. Ik denk dat we naast de conclusie: "De banken zijn zeker geen ezels." ook de conclusie kunnen trekken dat ze nog steeds hun oude businessmodel hanteren: Paraplu's uitdelen wanneer de zon schijnt.